Kalmar Asalin

Ukun duniya sun kewaye, shiga da kuma ɗaukar wannan duniyar ta zahiri, wanda shine mafi ƙanƙanta, da kuma labulen uku.

—The Zodiac.

THE

WORD

Vol. 6 MATA, 1908. A'a. 6

Copyright, 1908, da HW PERCIVAL.

CIGABA DA BUKATAR SUKE.

IV.

(An ci gaba.)

DAYA wanda zai zama masanin kansa, da kuma masanin duk wani abu, dole ne ya zo ga wannan ilimin alhali yana da jiki na zahiri: dole ne ya koyi rarrabe kansa da duk abin da ke shiga cikin kundin tsarin mulkin jikinsa. Ga mutane da yawa wannan ba karamin aiki bane mai sauki, amma ga wanda ya shirya don aikin, yanayi zai samar da hanyar. Samuwar ilimi ta samu ne ta fuskoki da tarkace da kuma 'yanci daga garesu. A cikin kowace duniyar da mutum yake wucewa ta wurin ruhin wannan duniyar yake rayuwarsa kuma yana rayuwa a cikin abubuwan da yake fahimta; daga waɗannan sai ya farka ne kawai don wucewa ta hanyar daidaituwa a duniya gaba. Yawancin halittu dole ne su ratsa, da yawa fahimta da son rai da fahimta da rayuwa ta, kafin wannan san wani abu da mutum ya kira kansa, Ni-I, zan sami kansa a cikin ta asali duniya da kuma koyi sanin kansa da wannan duniyar a cikin cikakken cikakken digiri. fiye da yadda yake yanzu yasan kansa a wannan duniyar ta zahiri. Abin da galibi ana kiran shi ilimi abu ne kawai, amma kuma yana duniyar ilimin ne kamar yadda ilimin yaro yake idan aka kwatanta shi da na mutumin da ya balaga.

Wannan abin da mutum ya kira kansa da shi yana da kayan aiki wanda shine batun duniyar da zai rayu. Dan'adam ya iya rayuwa a dukkan halittu dole ne ya mallaki mutane da yawa kamar yadda akwai halittu daban-daban, kowane jiki kuma kayan aikin sa ne na asalin abin da ya ƙunsa, don ya iya hulɗa da kowace duniyar, yayi aiki a wannan duniyar da da cewa duniya amsa a gare shi.

Numfashi (♋︎), ta tsawon lokaci na sharadin, ya samar wa kansa jikin rai (♌︎); an gina jikin nau'i (♍︎); rayuwa an riga an tsara ta kuma game da sifar, ta haka ne zahirin jiki (♎︎), ya haifar. Ta hanyar jiki ta jiki da aka sanya da riƙe ta hanyar numfashi, ta hanyar tsari da rayuwa, sha'awar (♏︎) ya bayyana; ta hanyar saduwa da tunani tare da jiki na zahiri, an samar da tunani (♐︎). Ofarfin tunani ya bambanta mutum da ƙananan duniya kuma, ta hanyar tunani, dole ne ya yi aiki tare da kansa don wasu.

Mutumin, daga tunani, daga littafin Sanscrit, ainihin shine kasancewarsa mai tunani. Mutum shine mai tunani, ilimi abu ne, kuma yana tunani domin ya sani. Mai tunani, manas, ya sani, a duniyar samartakarsa, amma ya sani a wannan duniyar kawai abin da yake kama da kansa. Man, manas, hankali, bai kasance daidai da yanayin halittarsa ​​(♎︎) ba, ko batun son rai (♍︎ – ♏︎), ko batun duniyar tunani (♌︎) –♐︎). Wanda yake tunani shine batun (idan zamu iya kiran wannan yanayin da muke ciki) na yanayin numfashi-ity-individual-ity). Don haka yana iya kasancewa a duniyar ruhaniya na numfashi-daidaitaccen mutum, lokacin da aka 'yanta shi daga ƙananan ƙasashe, kuma san kansa a cikin girman da zai iya danganta kansa da su, amma ba zai iya shi da kansa shi kadai a cikin duniyar kansa ya san ƙananan duniya ba. da akidunsu. Don sanin manufofin da duniyar da ke kunshe a cikin duniyar ruhaniya na ilimi, mai tunani, mutum, dole ya sami jikin da dole ne ya rayu kuma ya kusanci kowane ɗayan halittu, kuma ta hanyar waɗannan abubuwan ne abubuwan da halittu ke koyar da su. . Don wannan, mutum, mai tunani, ya sami kansa cikin jiki na zahiri da ke rayuwa a wannan duniyar yau. Rayuwa bayan rayuwa hankali zai zama cikin mutum har sai mutum ya iya sanin duk abin da kowanne ɗayan duniyoyi zasu koya masa; to, yanzun nan zai sami 'yanci daga abubuwan da ƙananan halittu suka kirkira game da shi. Zai sami 'yanci ko da yake yana zaune a cikin dukkan halittu. Bambanci tsakanin mai 'yanci da bawa - mutum ko bawa shi ne cewa wannan bawan ko kuma bawa - mutumin yana shan wahala cikin rashin sani, da gafala daga cikin dalilin wahala da hanyar' yanci, kuma ya kasance bawa har sai ya farkar da dalilin ya bautar da kuma yanke shawarar shiga hanyar da ya 'yanta. Ta wani bangaren kuma, mutum mai 'yanci yana cikin duniyar ilimi kuma kodayake yana raye yana aiki a cikin dukkanin ƙananan ƙasashe mara misalai, saboda hasken ilimi yana haskaka halittu. Yayin da yake rayuwa a cikin jikinsa zai ga ta hanyar duniyar duniyar zahiri da duniyan da ke tsakaninta da duniyar ilimi, kuma bai kuskure daya ba. Dukkan hanyoyi suna ganinsa, Amma yakan bi ta hanyar ilimi. Maza bayi ne kuma ba za su iya fahimtar hanya zuwa duniyar ilimi kai tsaye ba, amma suna zaton sun san abubuwan duniyar ne da zaran sun fara ganin duniya.

Bayan mun shiga cikin jikin jariri, makarantarmu ta fara ne da sanin mu na duniya da cigaba kuma har zuwa ƙarshen rayuwarmu lokacin da muke yara. Yayin rayuwa, kamar yadda karamin abu zai iya koyarda shi kamar yadda yaro yayi karatu a daya daga cikin kwanakin lokacin makarantarsa. Yaron ya shiga makaranta kuma ya yarda da abin da malamin nasa ya faɗa. Hankali ya shiga cikin jikin ta na zahiri kuma ya yarda da gaskiya abin da hankula, malamai suke gaya masa; Amma malamai suna iya faɗin abin da aka koya masu ne kawai. Bayan lokaci, yaro a makaranta ya fara tambayar malami game da koyarwar; daga baya, yayin da sashen tunani ya bunkasa sosai, zai iya yin nazarin wasu daga cikin koyarwar sannan ya tabbatar dashi gaskiya ne, ko kuma wata dabara ce, ko kuma wani lokacin da zakuyi tafiya nesa da malami cikin hanyoyin tunani.

A cikin yaro, ana koyawa hankali ta hanyar hankali kuma hankali zai yarda da gaskiya duk abin da hankali ya fada. Yayin da yaro yayi girma, hankalinsa ya samu cikakkiyar wayewar kai kuma ya sanya hankali ga abin da ake kira ilimin duniya; saboda tunani ya fara farkawa zuwa ga duniyar zahirin rai ta hanyar hankalin mutum. Yayinda yake ci gaba da rayuwa a duniyar zahirin hankali hankalinmu yana da cikakkiyar cigaba kuma duniya ta bayyana da siffofi da siffofi da yawa. Ana fassara sauti cikin amo, karin waƙoƙi da kuma waƙa. Turare da kayan kwalliyar qasa suna tunatar da mutum da yarda da jikin mutum; palate da tabawa suna tunowa da sha'awar ci da kuma jin gaskiyar hakikanin ji. Tunanin da yake fuskantar duniya ta hanyar tunani a farko yana tunanin: duk waɗannan abubuwan gaskiya ne, waɗannan abubuwan gaskiya ne; amma yayin da hankali yaci gaba da tunani yana tafiyar da gamsassun hankula ya kai ga neman ilimi. Fiye da duniya, hankali ba zai iya bayarwa ba. Daga nan hankali ya fara tambaya. Wannan shi ne yanayin bil'adama a halin yanzu.

Ilimin kimiyyar ya ci gaba har izuwa hankula, amma a nan dole ne su daina sai dai idan sun yi niyyar yin bincike fiye da yadda hankalin zai iya koyarwa.

Addinai kuma an gina su ne ta hankulansu, kuma ga wadannan hankula ne, jarirai da manya, wadanda ba sa son barin hanyoyin da aka doke inda malamai masu sha'awar rayuwa suka jagoranci. Kodayake suna da'awar cewa su masu ruhaniya ne, addinai suna cikin koyarwar su da koyarwar jari-hujja, duk da cewa kaɗan na ruhu ne fiye da kimiyyar jiki. Ta haka ne tunanin mafi yaudarar rai ya kasance ta hanyar dukkan malamai.

Tunanin ba zai iya kasancewa ta hanyar tsinkaye mara hankali ba. Bayan fitowar rayuwa da rikice-rikice da yawa, mutum yakan fara shakkar gaskiyar duniyar da tunanin da yake tunaninsa na ainihi ne. Ya koya cewa abin da ake kira ilimi ba ilimin gaske bane bayan komai, cewa abin da ya yi tunanin shakkar abin da ya saba zama yana tabbatar da cewa ba abin dogaro ba ne. Kada mutum ya zama mai yanke ƙauna da mai raɗaɗi saboda yana ganin cewa duk abin da ake kira ilimi kamar wasa ne na yara, waɗanda waɗanda suka ce sun sani kamar yara suna wasa da sojoji, suna faɗar tatsuniyoyi da bayyana wa juna yadda iska ke busa, taurari. haskaka kuma me yasa suke kasancewa, da yadda suka, yara, suka shigo cikin duniya kuma daga ina.

Ya kamata mutum, a wannan matakin horo, ya tuna da ƙuruciyarsa: yadda shi ma ya gaskata duniyar zahiri, kamar yadda yake a yanzu. Dalilin da duniyar zahirin ta zama mara fahimta ce sannan kuma ya kasance bashi da cikakkiyar masaniyar tunanin jijiyoyin jiki ne, sabili da haka, duniya baƙon wuri ne; amma ɓacin rai ya ba da izini ga saba kamar yadda hankali ya yi aiki da hankalin, don haka duniya a hankali ya zama ya zama na ainihi. Amma yanzu, bayan yayi girma, ya kai irin wannan jirgin, amma sabanin wanda ya bari tun yana jarirai; kamar yadda ya girma zuwa ga gaskiyar duniyar don haka yanzu yana girma daga ciki. A wannan matakin, mutum ya kamata ya yi tunani cewa kamar yadda ya yi imani da farko duniya ba ta gaskiya ba ce, sannan ya zama na gaske, kuma ya yarda da rashin gaskiyar sa, haka kuma zai iya sake ganin gaskiyar cikin rashin gaskiyar yanzu; cewa wadannan matakai ne wadanda hankali ya samu daga wannan duniya zuwa wancan, kawai don mantawa da su sannan kuma ka sake ganinsu sabo har sai dukkan duniyoyi sun shude, duka da masu zuwa. Lokacin da hankula na zahiri suka yi girma yakan kasance a ƙofar wani jirgin sama ko duniyar da wacce ba ta kasance ba ce kuma ba a sani ba kamar ƙofar duniyar nan. Lokacin da aka fahimci wannan gaskiyar to rayuwa tana ɗaukar wata sabuwar shigowa saboda mutum, tunani, mai tunani, an ƙaddara shi san komai. Ga hankali, jahilci shine talauci; aikata da kuma sanin shine yanayi da cikar kasancewarsa.

Shin mutum zai iya ƙoƙarin barin jikinsa, ko kuma ta hanyar azabtar da azabtar da shi a cikin ladabi, ko ya zauna a cikin duhu mai duhu don ya ga abubuwan da ba a iya gani, ko haɓaka tunanin taurari da jikin taurari don wasa da shi a duniyar taurari? Ana iya aiwatar da duk waɗannan ayyukan ko kuma waɗannan ayyukan kuma ana iya samun sakamako, amma irin waɗannan ayyukan za su nisanta kawai da duniyar ilimi kuma su sa hankali ya tafi cikin rashin tabbas, mara tabbas fiye da ko waye, menene kuma inda yake , kuma sanya shi ya kasa rarrabe na hakika da wanda ba na gaskiya ba.

Lokacin da hankali ya tambayi kansa wanene kuma menene, da kuma rashin gaskiyar duniya da iyakancewar tunaninsa na zahiri ya bayyana a kansa, to, ya zama malamin nasa. Da farko, dukkansu suna duhu kamar yadda hasken hankulan ya kasa. Yanzu mutum yana cikin duhu; Dole ne ya sami hasken kansa kafin ya iya share hanyar sa daga duhu.

A cikin wannan duhun, mutum ya rasa haskensa. A cikin rashin gaskiyar duniya, haskensa ya bayyana ga mutum wanda bashi da gaskiya kamar kowane abu na ma'ana, ko na sahihiyar fahimta. Hanyoyin hankali zasu koyar da mutum yayi la'akari da haskensa ba gaskiya bane kamar sauran abubuwanda suke kasance masu fassarawa. Amma a tsakanin dukkan rashin gaskiya, hasken mutum shine kawai wanda ya kasance tare da shi, wanda ba a canzawa. Ta wannan hasken ne ya sami damar sanin wayewar hankali. Da haskensa ne kawai zai iya sanin ƙarancin iliminsa. Da haskensa yana da ikon sanin abubuwa marasa tabbas; ta wurin haskensa ya iya sanin cewa yana cikin duhu kuma ya tsinkayi kansa cikin duhu. Wannan hasken da ya fahimta yanzu shine ainihin ilimin da ya samu cikin duk abubuwan da ya samu a rayuwa. Wannan hasken duk abin da zai iya tabbata da shi a kowane lokaci. Wannan hasken shi kansa. Wannan ilimin, wannan hasken, da kansa, shine ya kasance yana da nutsuwa, kuma shi kansa ya kai matsayin da yake da nutsuwa. Wannan shi ne hasken farko: cewa ya san kansa kamar haske ne. Da wannan hasken, da kansa, zai buɗa tafarkinsa cikin dukkan halittu - in yana so ya ga cewa shi mai cikakken haske ne.

Da farko wannan na iya haifar da fahimta tare da cikar haske, amma za a gani cikin lokaci. Zai fara haskaka hanyarsa ta hasken kansa, kawai hasken da zai hade da tushen haske. Ta hanyar hasken sa, dan Adam zai iya koyon ganin hasken hasken duniya. Sannan hankalin mutum na zahiri zai dauki wata ma'ana ta daban wacce ba ita bace.

Don shiga cikin duniyar ilimi bayan ganin dukkan duniyoyi, mutum a matsayin mai cikakken haske dole ne ya kasance kuma yasan jikinsa na zahiri, kuma ta jikinsa na jiki zai koyi sanin duniya kamar yadda ba'a taɓa sani ba. Daga cikin duhun jahilci mutum dole ne ya kira duk al'amura cikin hasken ilimi. A matsayinka na mai cikakken haske mutum dole ne ya tsaya kamar sashin haske a jikinsa ya haskaka shi kuma ta hanyar fassara jikin ne. Yakamata ya bar sako a duniya daga duniyar ilimi.

Lokacin da mutum ya fara farkawa da sanin cewa duk abin da ya kasance haƙiƙa masani ne, abin da ya sani ba kawai yana sane ba kamar yadda aka saba amfani da kalmar, amma cewa rayuwa ce mai sane, mai rai kuma mara ƙarewa, to ko kuma zuwa wani lokaci na nasara. yana iya kasancewa shi, a matsayin hasken sane, zai ɗan wani ɗan lokaci, a cikin walƙiya ta haske, ya haɗa kansa da Sirri, madawwamin zamani, mara canji, mai cikakkiyar ma'ana a cikin abin da sararin samaniya, alloli da zarra suke irin wannan saboda ci gaban su, a cikin abin da suke yin tunãni ko wanzu a matsayin halittu masu hankali a cikin Kwarewa. Idan mutum a matsayinsa na hasken mai haske zai iya yin tunanin ko kuma ya sadu da cikakkiyar ma'ana, ba zai sake yin kuskure cikin inuwarsa ba. kuma duk da haka ya yi nisa da hanyarsa, zai yi wuya ya kasance cikin duhu, domin shi kamar yadda aka haskaka wani haske kuma yana haskakawa cikin ma'anar rashin canzawa, mara canji. Bayan ya fahimci cewa shi haske ne, ba zai taba iya kasancewa da wannan ba.

(A ci gaba.)